You saved me

You saved me

sobota, 6 lutego 2016

Prolog

Dwudziesty pierwszy wiek.. Może inaczej, Internet i portale społecznościowe w dwudziestym pierwszym wieku, rzecz wprost nie do zniesienia. Słowo "Kocham" nie ma takiego samego znaczenia, jak kilka lat temu. Teraz krótkie "Kocham" mogę powiedzieć każdemu, a tylko nieliczni na nie zasłużą. Nic w teraźniejszym świecie nie ma tego samego znaczenia, co miało rok, dwa lata temu.

Teraz pierwsza lepsza osoba, której się nudzi w życiu, więc postanowi kupić lustrzankę i do niej porozmawiać może być idolem nastolatków.
Gazety tylko czekają na gorące newsy z Internetu, wszystko, aby tylko się sprzedała, lipne plakaty, których jakość jest na granicy, artykuły, które oczojebnym tytułem zwracają uwagę nawet tych, którzy przyszli do sklepu po normalne bułki. Życie się zmienia, idzie do przodu, technologie nas przerastają, ludzie są jak mrówki w terrarium, uwięzieni bez możliwości wyjścia.
Internet uzależnia, uzależnia wszystkich bez wyjątków. A pomyśleć, że zaczyna się od beztroskiego założenia konto na Facebooku, pozapraszania małej części rodziny. Dotąd nie wiedziałaś, po co ci Facebook, prawda? No co? Jakieś tam konto, wejdziesz raz na ruski rok, popiszesz z rodziną mieszkającą w Kanadzie.
To z czasem cię uzależnia, nie widzisz serdecznego uśmiechu swojej siostry przy rodzinnym śniadaniu, widzisz go codziennie na jednym zdjęciu, które co miesiąc się zmienia. Do szczęścia potrzebujesz Internetu, tylko on zaczyna się naprawdę liczyć.
Kiedy ostatnio spotkałaś się ze swoim chłopakiem? Ach tak, on z tobą zerwał.
Ale to nie problem znaleźć sobie kogoś w internecie! To tylko chwila, moment, wybierasz losową osobę ze Słoneczek Julci, piszesz do niej i na drugi dzień jesteście parą, czy to nie jest wspaniałe? A jakże proste!
Z dnia na dzień dołączasz do coraz większej ilości niepotrzebnych grup, lajki pod profilowym to twoje życie. Nie widzisz w tej niesamowitej obsesji nic dziwnego, ani nic złego, nadal uważasz, że się nie uzależniłaś, nadal uważasz, że wszystko jest okej.. Lecz, czy to prawda?
Wstajesz codziennie o godzinie piątej rano, aby mieć czas na sprawdzenie wszystkich medii społecznościowych, nie liczą się dla ciebie podkrążone i proszące o godzinę snu oczy, które męczyłaś do drugiej, nie liczy się dla ciebie twój trądzik, który powinnaś likwidować, liczy się tylko twój bajecznie drogi telefon za pieniądze rodziców, którzy nadzwyczaj cię rozpieszczają i ty. Nie musisz jeść, nie musisz pić, nie musisz brać prysznica, wystarczy, że twój wirtualny kotek w grze, którą pobrałaś dwa dni temu, bez której nie widzisz świata napije się mleka, czy zje swoje ulubione przysmaki, które kupiłaś za wirtualne pieniądze, wydając przy tym swoje ciężko zarobione oszczędności.
Która to już osoba, z którą się przyjaźnisz i jesteście internet friends? Druga? Trzecia? Piąta? No, która?
***
Życie gwiazdy internetowej, coś trudnego, z pozoru łatwego. Montaż filmiku, który nie zajmuje dwudziestu minut, a dwanaście godzin, wszystko dopięte na ostatni guzik, wszystko z myślą o twoich widzach. Próbujesz uwolnić się od tej złowieszczej nici, która ciągnie cię w przepaść, w przepaść, która nazywa się Internet. Coś, co wykańcza cię do ostatniej kropli potu, coś, co nie daje ci spać po nocach. Bycie popularnym nie jest łatwe, tutaj zmagasz się ze wszystkim, ludziom może nie spodobać się twój materiał, nad którym przesiedziałeś kolejne godziny, który to już z kolei energetyk? Czy ty naprawdę myślisz, że twoi widzowie są tak potwornie naiwni i, że uwierzą ci, że się wysypiasz?
Kiedy ostatnio rozmawiałeś z matką?
Wczoraj? Chyba przez internet, nie jesteśmy głupi, to wszystko widać. Nauczyciel na zebraniu się na ciebie skarżył, podkrążone, siwe oczy, zasypiasz na lekcjach.
Internet za bardzo cię wciągnął, zajął pierwsze miejsce w twoim życiu, nie masz dziewczyny, nie masz czasu na takie bzdety. Popatrz się na swoich braci, w których powinieneś mieć autorytet.
Paweł miał wczoraj urodziny, złożyłeś mu chociażby krótkie życzenia? Ach, zapomniałeś, jak rok temu i dwa lata temu. Ciesz się, że masz naprawdę kochających braci, którzy cię wspierają.
Rodzice wyręczają cię we wszystkim, więc dlaczego zdecydowałeś się na trudny krok wyprowadzenia się do Warszawy? Twoi rodzice nie będą jeździć z Legnicy do centrum Warszawy, aby zrobić ci obiad.
Takie coś wymaga zaangażowania, nie wiem, czy znasz takie słowo.
Chodzisz spać coraz później, na twoim zegarku widnieje rekord, filmik twojego ulubieńca cię za bardzo wciągnął. Masz coraz mniej czasu na porządne wyspanie się, nie korzystasz z weekendów, w soboty, możesz nie spać nawet całą dobę. W niedzielę odsypiasz, zero zainteresowania szkołą. To takie coś istnieje? Jesteś na profilu mat-fiz, powinieneś chociaż trochę się pouczyć, znajdziesz czas na pisanie kolejnego bezsensownego postu na grupie, w której zgromadziłeś ponad sześćdziesiąt tysięcy swoich fanów. Ludzi, którzy podziwiają cię, dla wielu jesteś idolem, dumnie noszą koszulki z twojej kolekcji, jesteś autorytetem, ich rodzice cię kochają.
Witamy w świecie internetu! Stąd nie ma ucieczki.


~Z góry chciałabym napisać, że to FanFiction nie ma na celu postawić Janka w złym świetle

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz